Draw Down The Stars

Sam telt af.
Nog 7...6...5...4...3 keer slapen en de paasvakantie gaat van start.
Hij verheugt zich uiteraard niet enkel op de hopen vrije tijd die hem te wachten staat,
het allerbelangrijkste dat gebeuren zal, is Pasen zelf.
Zal de paashaas chocolade-eieren brengen?
En wie is die paashaas eigenlijk?
Sam weet dat een Paashaas niet bestaat.
Neen hoor, dat is gewoon een mener die verkleed door de straten huppelt en in ieders tuintje wat lekkers legt.
Net zoals Sinterklaas of d kerstman. Maar dat mama of papa het feest hebben ingekleed, dat lijkt hem onmogelijk.
En wij maar vroeg in de morgen opstaan, zucht.
Laten we hopen dat het een mooie lentedag wordt. Of de verkleedde zal ons huisje moeten binnenbreken.

Na de Paasvakantie zal Sam zijn eerste hobby beoefenen. Hij kijkt er echt naar uit.
Een nieuwe meester of juf zal hem leren zwemmen, samen met andere kindjes in de zwemclub.
Elke zondagochtend moet hij samen met mama naar het zwembad om zich fit te spetteren.
We zijn benieuwd.

 

Vandaag voor de allerlaatste keer bij K&G langsgeweest.
Onze dochter meet nu 82.5cm en weegt 11kg 500.
Met haar twee laatste inentingen heeft ze en punt gezet achter het baby-zijn.
Onze gezonde energieke kwiek is nu peuter, op weg naar kleuter.
Ze holt door het huis, klimt overal op en valt er dan weer af.
Een vrolijke wind die door ons leven stormt.
's Avonds als haar flesje is gewarmd, murmelt ze zich in de zetel, tussen de grote mensen in.
Om dan zelf haar melkje op te drinken, als een stoere grote meid.
Lieke waar is je neusje, haal eens je schoentjes, zet je op je poep ... , hoewel ze weinig woorden zegt, verstaat ze best veel.
En met veel trots vervult ze kleine opdrachtjes. En maakt ze ook mama fier.
De poes miauwt, het kuiken tjilpt en de vis doet niets.... maar bij elk beest dat ze ziet, begint Lieke olijk te wfoefwfoefen.
Want voor haar praat ieder dier als een hond.
Als een aapje aapt lieke alles na. Goede dingen, fouten dingen en .... mssn wel gevaarlijke dingen voor haar leeftijd.
Enkele dagen geleden toonde Sam vol trots hoe hij kon koprollen. En in een nanoseconde tijd... deed lieke ook een koprol.
Ongelooflijk en zeer bewonderenswaardig, maar mama's hart deed vele slagen teveel om daar positief op te kunnen reageren.
Zo doet ze ook niet liever om de zetel te beklimmen en er langs de leuning uit te glijden... onderste boven.
No fear voor lieke... integenstelling tot mama en papa.
Maar naast haar drang voor het avontuurlijke, is ze ook een echte danschick.
Bij elke ritmisch geluid begint ze nog steeds te shacken, alsof ze zich in een dancing waant.

Jaja, zoals je leest. Deze kleine meid groeit op elk vlak.
Maar de baby-knuffels en - kusjes is ze lang nog niet verleerd. Wat een liefdevolle meid.

 

Lieke wilt het al een tijdje en naar haar eigenzinningheid werd er geluisterd.
Ze wilt het heft in eigen handen nemen of liever... de lepel.
Maar de coördinatie tussen hand en mond is lang nog niet zo verfijnd.
Oefening baart kunst, meid. Wij zullen het eindwerk wel verdoezelen met spons en vod.

 

 

 

 

Gisteren was mijn eerste werkdag in mijn nieuwe werkomgeving.
En het was zalig.
Toen ik dacht dat het tien uur was en even op de klok keek, was het twaalf uur.
Een half uurtje voor mijn middagpauze.
Ik heb al enkele brillen mogen herstellen, ogen mogen opmeten,
klantenfiches mogen maken en de klanten helpen kiezen naar een passend montuurke.
Een zeer dankbare job met een zeer gevarieerde bezigheid. En niet minder belangrijk,
mijn hersenen raken niet afgestompt met al die fysica.
Mijn 1.5h uur durende middagpauze heb ik thuis met de kindjes doorgebracht.

Wat een aangename meenemer is en voor weinig anderen is weggelegd.
Ongelooflijk maar waar, wanneer ik 's avonds thuiskwam na mijn werkdag, was ik vrij relaxed.

Hoe kan het anders, met zulke lieve en humoristische werkgevers.
Heerlijk dus.

 

Deze ochtend samen met de zon en de kinderen ontwaakt.
Een fantastisch weertje om de brico overhoop te halen, achter spullen om in de tuin te werken.
Thema: een speelhoek voor de kinderen maken.
De enige schaduwhoek is omgebouwd tot een rustgevend kampje voor mijn schatjes.
Voorzorgen voor een warme zomer in een windstille tuin... om hen van rode velletjes en zonneslagen te besparen.
Maar inderdaad, hier genieten ze nu al van. Hun eigen plekje, waar de volwassenen uitblijven.
Hoewel, een stoeltje en een boek en mama zou haar er ook wel goed in voelen. Hihi.

 

's Avonds met Lieke in bad. Terwijl Sammetje zijn racewagen nog even uitlaat, samen met Jamiro.
Wat was ze lief en gezellig, mijn kleine sloeber.
Armen omheen mijn hals geslagen en lekker chillen in het warme watertje.
Papa trekt gauw even foto's van dit uniek moment, Want chillen staat normaal niet in haar woordenboek.

Morgen terug school en werken.
Wat vliegen de dagen toch vlug voorbij.
In de spiegel begin ik kraaipootjes op te merken. Whaaaaaaaah

Vandaag is het een heerlijke februaridag.
De zon straalt boven ons koppeke.
Sam is blij. "Wat mooi weer mama. De lucht is blauw, de zon schijnt en er is geen wind."
Nu speelt hij buiten met zijn vriendjes.
En als Lieke haar middadutje heeft beëindigd zal ook zij haar stapjes in het gras zetten.
Hmmm, een aangename dag om een fotoshoot te doen met mijn kindjes.

Maar ergens voel ik mij treurig, opgewonden en zenuwachtig.
Twee dagen vroeger dan afgesproken met mijn nieuwe bazen, moet ik terug aan de slag.
De krokusvakantie wordt voor mij dus vroegtijdig afgebroken.
Ik ben niet treurig omdat ik moet werken. Want het lijkt mij een zeer boeiende job.
Werken in het atelier, spreekt mij ongelooflijk aan. Glas leren snijden en andere fijne handwerkjes.
Met mensen omgaan. En mijn geest verruimen met nieuwe leerstof. Lieve en jonge bazen.
Ik zie het volledig zitten.
De donkere kant aan het verhaal... 41.30h werken in de week.
En geen weekend meer thuis met mijn gezinnetje.
Vreselijk. Gelukkig werkt de papa thuis en moeten ze niet naar een opvang of onthaalmoeder.
Maar mama gaat haar gezinneke vreselijk missen. Het waren twee fantastische weekjes thuis.
Het zal terug wennen worden.

 

Lieke is een beetje eigenzinnig aan het worden.
Winkelen vindt ze absoluut niet leuk.
Zolang we haar door de stad rollen in haar spacebuggy, kijkt ze nieuwsgierig rondom.
Maar zodra we een winkel binnengaan begint ze vreselijk te zeuren.
Ze wilt eruit, ze wilt een koek, ze wilt speelgoed, ze wilt haar zin.
We proberen dit fenomeen te negeren. Helaas de omstaanders niet.
"Ocharme dat kind. Wat doen die ouders haar toch aan." hoor je de hersenen van andere winkelaars kraken.
Boze blikken worden ons toegeschoten. Maar Lieke houdt niet op.
Ik hoop dat ze het gewoon even lastig heeft door de vier kiezen die komen piepen.
En dat met het doorbreken van de tanden, haar gedrag terug zal veranderen.
Maar buiten haar hysterisch winkelgedrag is het nog altijd een coole, grappige meid.
Dat vindt ze zelf ook. Ze trekt gekkebekken in de spiegel, ze danst voor de spiegel ...
haar spiegelbeeld is het grappigste wezentje dat ze ooit zelf heeft gezien.

Houden van een ander, begint met houden van jezelf. Hihi

 

 

 

Vandaag was het een suuuuuuuuuuuuuuuuperleuke dag ... juicht Sammetje nog na.
En mama moet toegeven dat het plezant was.
Onze waterrat kon niet wachten om te vertrekken, deze ochtend.
"Oooh mama, dat gaat leuk zijn he met al die glijbanen en dat piratenschip."
En ja hoor, zijn wens is in vervulling gegaan.
Springen, spatten, glijden ... kopje onder. Wat heeft hij ervan genoten.
Maar zijn kleine stoere zus daarentegen veranderde plots in een hulpeloze baby.
Handen rond ieders nek, die haar optilde ... en niet lossen.
Al dat lawaai en gespat, dat is toch maar niets voor Lieke.
Wanneer ik mij even liet zakken om haar voetjes te baden, was het duwen tegen de zwaartekracht in.
"Terug omhoog mama, ik hou niet van al dat nat gedoe."
Maar wenen heeft ze niet gedaan.
De zevenmaanderige Ezra en Elias hadden het anders wel naar hun zin in het water.
Plons plons, tot ze erbij neervielen. In een diepe slaap in hun maxicosi.
Net als mijn zoon zijn het hele flinke kereltjes hoor die twee.
Mijn dochter begeeft haar liever iets hogerop.
Tijdens het wachten op de lange zwemmers, heeft ze de cafetaria tot een avonturenpark omgebouwd.
Hoog en droog is veiliger, blijkt liekemieke te denken.