Sam telt af.
Nog 7...6...5...4...3 keer slapen en de paasvakantie gaat van start.
Hij verheugt zich uiteraard niet enkel op de hopen vrije tijd die hem te wachten staat,
het allerbelangrijkste dat gebeuren zal, is Pasen zelf.
Zal de paashaas chocolade-eieren brengen?
En wie is die paashaas eigenlijk?
Sam weet dat een Paashaas niet bestaat.
Neen hoor, dat is gewoon een mener die verkleed door de straten huppelt en in ieders tuintje wat lekkers legt.
Net zoals Sinterklaas of d kerstman. Maar dat mama of papa het feest hebben ingekleed, dat lijkt hem onmogelijk.
En wij maar vroeg in de morgen opstaan, zucht.
Laten we hopen dat het een mooie lentedag wordt. Of de verkleedde zal ons huisje moeten binnenbreken.

Na de Paasvakantie zal Sam zijn eerste hobby beoefenen. Hij kijkt er echt naar uit.
Een nieuwe meester of juf zal hem leren zwemmen, samen met andere kindjes in de zwemclub.
Elke zondagochtend moet hij samen met mama naar het zwembad om zich fit te spetteren.
We zijn benieuwd.

 

Vandaag voor de allerlaatste keer bij K&G langsgeweest.
Onze dochter meet nu 82.5cm en weegt 11kg 500.
Met haar twee laatste inentingen heeft ze en punt gezet achter het baby-zijn.
Onze gezonde energieke kwiek is nu peuter, op weg naar kleuter.
Ze holt door het huis, klimt overal op en valt er dan weer af.
Een vrolijke wind die door ons leven stormt.
's Avonds als haar flesje is gewarmd, murmelt ze zich in de zetel, tussen de grote mensen in.
Om dan zelf haar melkje op te drinken, als een stoere grote meid.
Lieke waar is je neusje, haal eens je schoentjes, zet je op je poep ... , hoewel ze weinig woorden zegt, verstaat ze best veel.
En met veel trots vervult ze kleine opdrachtjes. En maakt ze ook mama fier.
De poes miauwt, het kuiken tjilpt en de vis doet niets.... maar bij elk beest dat ze ziet, begint Lieke olijk te wfoefwfoefen.
Want voor haar praat ieder dier als een hond.
Als een aapje aapt lieke alles na. Goede dingen, fouten dingen en .... mssn wel gevaarlijke dingen voor haar leeftijd.
Enkele dagen geleden toonde Sam vol trots hoe hij kon koprollen. En in een nanoseconde tijd... deed lieke ook een koprol.
Ongelooflijk en zeer bewonderenswaardig, maar mama's hart deed vele slagen teveel om daar positief op te kunnen reageren.
Zo doet ze ook niet liever om de zetel te beklimmen en er langs de leuning uit te glijden... onderste boven.
No fear voor lieke... integenstelling tot mama en papa.
Maar naast haar drang voor het avontuurlijke, is ze ook een echte danschick.
Bij elke ritmisch geluid begint ze nog steeds te shacken, alsof ze zich in een dancing waant.

Jaja, zoals je leest. Deze kleine meid groeit op elk vlak.
Maar de baby-knuffels en - kusjes is ze lang nog niet verleerd. Wat een liefdevolle meid.

 

Lieke wilt het al een tijdje en naar haar eigenzinningheid werd er geluisterd.
Ze wilt het heft in eigen handen nemen of liever... de lepel.
Maar de coördinatie tussen hand en mond is lang nog niet zo verfijnd.
Oefening baart kunst, meid. Wij zullen het eindwerk wel verdoezelen met spons en vod.

 

 

 

 

Gisteren was mijn eerste werkdag in mijn nieuwe werkomgeving.
En het was zalig.
Toen ik dacht dat het tien uur was en even op de klok keek, was het twaalf uur.
Een half uurtje voor mijn middagpauze.
Ik heb al enkele brillen mogen herstellen, ogen mogen opmeten,
klantenfiches mogen maken en de klanten helpen kiezen naar een passend montuurke.
Een zeer dankbare job met een zeer gevarieerde bezigheid. En niet minder belangrijk,
mijn hersenen raken niet afgestompt met al die fysica.
Mijn 1.5h uur durende middagpauze heb ik thuis met de kindjes doorgebracht.

Wat een aangename meenemer is en voor weinig anderen is weggelegd.
Ongelooflijk maar waar, wanneer ik 's avonds thuiskwam na mijn werkdag, was ik vrij relaxed.

Hoe kan het anders, met zulke lieve en humoristische werkgevers.
Heerlijk dus.

 

Deze ochtend samen met de zon en de kinderen ontwaakt.
Een fantastisch weertje om de brico overhoop te halen, achter spullen om in de tuin te werken.
Thema: een speelhoek voor de kinderen maken.
De enige schaduwhoek is omgebouwd tot een rustgevend kampje voor mijn schatjes.
Voorzorgen voor een warme zomer in een windstille tuin... om hen van rode velletjes en zonneslagen te besparen.
Maar inderdaad, hier genieten ze nu al van. Hun eigen plekje, waar de volwassenen uitblijven.
Hoewel, een stoeltje en een boek en mama zou haar er ook wel goed in voelen. Hihi.

 

's Avonds met Lieke in bad. Terwijl Sammetje zijn racewagen nog even uitlaat, samen met Jamiro.
Wat was ze lief en gezellig, mijn kleine sloeber.
Armen omheen mijn hals geslagen en lekker chillen in het warme watertje.
Papa trekt gauw even foto's van dit uniek moment, Want chillen staat normaal niet in haar woordenboek.

Morgen terug school en werken.
Wat vliegen de dagen toch vlug voorbij.
In de spiegel begin ik kraaipootjes op te merken. Whaaaaaaaah

Vandaag is het een heerlijke februaridag.
De zon straalt boven ons koppeke.
Sam is blij. "Wat mooi weer mama. De lucht is blauw, de zon schijnt en er is geen wind."
Nu speelt hij buiten met zijn vriendjes.
En als Lieke haar middadutje heeft beëindigd zal ook zij haar stapjes in het gras zetten.
Hmmm, een aangename dag om een fotoshoot te doen met mijn kindjes.

Maar ergens voel ik mij treurig, opgewonden en zenuwachtig.
Twee dagen vroeger dan afgesproken met mijn nieuwe bazen, moet ik terug aan de slag.
De krokusvakantie wordt voor mij dus vroegtijdig afgebroken.
Ik ben niet treurig omdat ik moet werken. Want het lijkt mij een zeer boeiende job.
Werken in het atelier, spreekt mij ongelooflijk aan. Glas leren snijden en andere fijne handwerkjes.
Met mensen omgaan. En mijn geest verruimen met nieuwe leerstof. Lieve en jonge bazen.
Ik zie het volledig zitten.
De donkere kant aan het verhaal... 41.30h werken in de week.
En geen weekend meer thuis met mijn gezinnetje.
Vreselijk. Gelukkig werkt de papa thuis en moeten ze niet naar een opvang of onthaalmoeder.
Maar mama gaat haar gezinneke vreselijk missen. Het waren twee fantastische weekjes thuis.
Het zal terug wennen worden.

 

Lieke is een beetje eigenzinnig aan het worden.
Winkelen vindt ze absoluut niet leuk.
Zolang we haar door de stad rollen in haar spacebuggy, kijkt ze nieuwsgierig rondom.
Maar zodra we een winkel binnengaan begint ze vreselijk te zeuren.
Ze wilt eruit, ze wilt een koek, ze wilt speelgoed, ze wilt haar zin.
We proberen dit fenomeen te negeren. Helaas de omstaanders niet.
"Ocharme dat kind. Wat doen die ouders haar toch aan." hoor je de hersenen van andere winkelaars kraken.
Boze blikken worden ons toegeschoten. Maar Lieke houdt niet op.
Ik hoop dat ze het gewoon even lastig heeft door de vier kiezen die komen piepen.
En dat met het doorbreken van de tanden, haar gedrag terug zal veranderen.
Maar buiten haar hysterisch winkelgedrag is het nog altijd een coole, grappige meid.
Dat vindt ze zelf ook. Ze trekt gekkebekken in de spiegel, ze danst voor de spiegel ...
haar spiegelbeeld is het grappigste wezentje dat ze ooit zelf heeft gezien.

Houden van een ander, begint met houden van jezelf. Hihi

 

 

 

Vandaag was het een suuuuuuuuuuuuuuuuperleuke dag ... juicht Sammetje nog na.
En mama moet toegeven dat het plezant was.
Onze waterrat kon niet wachten om te vertrekken, deze ochtend.
"Oooh mama, dat gaat leuk zijn he met al die glijbanen en dat piratenschip."
En ja hoor, zijn wens is in vervulling gegaan.
Springen, spatten, glijden ... kopje onder. Wat heeft hij ervan genoten.
Maar zijn kleine stoere zus daarentegen veranderde plots in een hulpeloze baby.
Handen rond ieders nek, die haar optilde ... en niet lossen.
Al dat lawaai en gespat, dat is toch maar niets voor Lieke.
Wanneer ik mij even liet zakken om haar voetjes te baden, was het duwen tegen de zwaartekracht in.
"Terug omhoog mama, ik hou niet van al dat nat gedoe."
Maar wenen heeft ze niet gedaan.
De zevenmaanderige Ezra en Elias hadden het anders wel naar hun zin in het water.
Plons plons, tot ze erbij neervielen. In een diepe slaap in hun maxicosi.
Net als mijn zoon zijn het hele flinke kereltjes hoor die twee.
Mijn dochter begeeft haar liever iets hogerop.
Tijdens het wachten op de lange zwemmers, heeft ze de cafetaria tot een avonturenpark omgebouwd.
Hoog en droog is veiliger, blijkt liekemieke te denken.

Whoehoew, dankzij mijn ventje heb ik terug een fototoestel. Dus iedereen opgelet... de flits is nooit veraf.
Maar dit goede nieuws terzijde...

Sam heeft zijn toetertest heel goed afgelegd. Niet alleen hijzelf vertelde vaak dat hij zijn best heeft gedaan.
Ook de juf heeft zijn inzet opgemerkt... en de uitslag liegt er niet om. Sam, we zijn trots op jou.
Maar hadden zijn puntjes een beetje lager gelegen, dan zou dit niets aan ons trotsgevoel hebben veranderd hoor.

Wat moet een kind toch presteren he, in deze maatschappij.
Soms heb ik het gevoel dat de moeilijkheidsgraad zo hoog ligt, dat ikzelf het eerste leerjaar niet meer zou halen. Haha.
Neen, serieus, ik vind het ongelooflijk wat ze allemaal moeten kunnen en op wat voor een tempo het wordt aangeleerd.
Hoe dan ook, Sam heeft het goed gedaan en daar zijn we blij om. Want hij kan het... alleen is de voorbijzoemende vlieg soms belangrijker.

 

Zijn Carnavalsfeestje was meer dan geslaagd. Zijn pak was goedgekeurd en ook zijn vrienden hadden een mooi kostuum uitgekozen.
En zijn juf had gelogen. Bij het raden van haar verkleedkledij, had ze neen geantwoord. En toch was ze als poes verschenen.
En ook juf Tania had gelogen. De kapper heeft haar haren niet roze geverfd. Neen, dat had ze zelf gedaan.
Het was een hele dag lang feest. En daarvan heeft onze zoon genoten.
En na feest vakantie... wat zou hij nog meer kunnen verlangen.

 

Zondag met mama, papa en zus een parkwandeling gemaakt.
Het was koud, dus een warme choco was meer dan welkom om ons terug op te warmen.
Wat een leuke dag was dat.
En 's avonds, terwijl mama origami-werkjes aan het maken was, nog een spelletje met papa.
Om dan na nog wat popcorn te smullen gezellig in bedje te kruipen.
Vandaag is Aramisje komen spelen. Ook dit was heel plezant.
En nog twee keer slapen en dan gaan we naar een reuzezwembad met een piratenschip en heel veel grote glijbanen.
Lekker genieten van deze vakantie met ons geviertjes, want daarna is het terug school en werken geblazen.

 

En zoals mama in het begin van deze blog schreef... het fototoestel is weer in mama's handen.
Kom dus regelmatig eens kijken, want er zijn weer beelden beschikbaar.

 

dada

Sammetje is heel blij. Want morgen is er groot feest op school.
Carnaval moet worden gevierd.
Juf Ann wordt omgetoverd tot een huisdier.
Noch een poes noch een hond zal het wezen. En "een hamster is geen huisdier, mama!".
Wat zal ze zijn? Morgen wordt het juffenpak onthuld.
Maar wat we wel al met zekerheid weten,
is dat de juf Tania (1ste en 2e kleuterklas) de kapper een bezoekje zal brengen.
Haar haren worden roze geschilderd. Tiens, tiens.
Sam, die zal als "ridder met zwaard" op school aankomen. Neen, niet te paard. Mama heeft geen zin in een verkleedpartij.
Een ridder op een ezel vraagt iets minder aanpak... even aan papa vragen.
Van mama mocht hij dit nog niet vertellen aan zijn klasgenootjes. Maar het geheim werd te zwaar om alleen te dragen.
Zal hij zijn vriendjes nog herkennen, morgen?

Maandag en dinsdag had Sammetje toetertest.
Dit is een test om te kijken hoe schoolrijp de grootste kleutertjes wel zijn.
Er wordt gepolst of ze klaar zijn om naar het eerste leerjaar te gaan.
Mama is een beetje zenuwachtig. Maar de juf heeft nog niets gelost over het resultaat.
Morgen zullen de verbeterde werkjes meegegeven worden naar huis. Spannend!

 

Lieke is een beetje truttig de laatste week. Het liefst heeft ze de dingen op haar manier.
En als haar zinnetje niet wordt ingewilligd kan ze het wel eens oorverdovend lawaaierig maken.
Vier kiezen die tegelijkertijd doorbreken is inderdaad geen lachtertje. Dus veel lachen doet ze ook niet.
En als ze niet haar zin bijeen krijst, dan klimt ze wel overal op of over.
Salontafel, zetels, stoelen, bureau, tv-kast... wat is het leven toch een attractie.
Nog eventjes op 'het tandvlees' bijten en de lasten zullen gauw weer verdwenen zijn.

 

Joepie, vakantie staat voor de deur.
Een weekje alle vier samen, om dan met frisse moed terug aan de slag te gaan.
Jaja, terug aan de slag.
Mama zal dan twee weekjes hebben thuis geweest.
Maandag 11 februari, een nieuwe vaste job ... een nieuwe uitdaging.
Maar nu gaan we genieten van ... Krokusvakantie! Jihaaaaa.

 

 

Ik heb mij laten wijsmaken dat een mens zijn medemens de beste wensen mag toespreken,
zolang de maand januari strekt.
Vandaar wens ik op deze late januaridag mijn beste lezers nog een heel fijn jaartje toe.
Na een verschrikkelijke start van 2008 voor ons neefje Aramis,
realiseren we ons maar al te goed dat een goede gezondheid prioriteit is.
Dit kleine mannetje kreeg te kampen met een doodgewone griep,
wat uiteindelijk het Syndroom van Kawasaki (http://nl.wikipedia.org/wiki/Ziekte_van_Kawasaki ) bleek te zijn.
Na een verblijf van welgeteld twaalf dagen in het ziekenhuis met zijn ouders aan zijn zijde,
is hij nu eindelijk terug in zijn vertrouwde omgeving. Herstel maar gauw, kleine vriend.
En hopelijk is de lichamelijke schade heel beperkt.

 

Sammetje is vorige week zes jaar geworden. Ja, inderdaad. Zes jaar al.
Het is ook wel fijn dat deze kerel groter wordt.
Er kunnen al boeiende gesprekken worden aangegaan.
En ook een gezelschapsspelletje samen spelen, kan zeer spannend worden.
Ik kan het maar niet genoeg benadrukken, hoe flink die kerel wel is. Zoveel liefde en zo gewetensvol.
Een verstandige kerel met veel respect voor zijn lievelingen rondom hem.
Onvoorstelbaar, voor zo’n jong ventje.
Onze verstrooide professor (zoals de juf hem ook wel noemt) ontpopt zich in een artistieke wetenschapper.
Hij kan zo goed tekenen en knutselen. En hij is zo geïnteresseerd in de natuur.
Elke vlieg of spin ondergaat een ontleding. En natuurprogramma’s vragen bijzondere aandacht.
Met oog voor detail stapt hij door het leven. Maar vergeet op die manier wel vaak dat hij in de klas zit.
Zo duikt hij in zijn eigen wereldje waar niemand binnenkan. Soms weet hij zelf niet waar hij is.
Onze dromer houdt er ook wel van om luidop mee te neuriën met Zelda-tunes op zijn Mega-Mindy-mp3-speler.
Want zoals het een echte gamer belieft, is hij verzot op game-muziek.
En een echte gamer, dat is hij wel.
Racen, de avonturen van Link, mariokart of marioparty… noem maar op, hij zal er guitig over meepraten.
En wist je dat een DS helemaal geen gameboy is. Sam wel.
Dus als je discussie wilt… moet je dit aspect maar eens aankaarten.
Met de blokken bouwen of roll playing met legerventjes is niets voor hem.
Monstertje spelen met zijn kleine zus daarentegen is een favoriete bezigheid.
Zetels aan de kant, gordijnen dicht en elkaar achterna griezelen op de knieën.
Grappig gezicht. Na een paar kapot gekropen broeken, was mama blij dat de solden in zicht waren.
Naar school gaan vindt hij nog steeds niet plezant.
Zo probeert hij ons regelmatig tevergeefs wijs te maken dat het “morgen” geen school is.
Helaas voor Sam trappen mama en papa daar niet in.
Gelukkig trekt juf Ann maandelijks foto’s in de klas, die ze dan op het Internet plaatst.
Daarop kan mama Sammetje  betrappen op een ondeugende glimlach.
 Het lijkt me niet zo vervelend te zijn op school. Ook ’s avonds vertelt hij hoe leuk het was.
Maar ’s morgens is hij dit gevoel alweer vergeten.
“Ik moet zoveel werkjes maken op school en dat is lastig.”
Laat Sam thuis van school,
nodig neefje Aramis en vriendje Jamiro uit om samen op zijn kamer een computerspel te spelen.
’s Avonds een bakje friet en een bicky burger en dan een verhaaltje voor het slapengaan.
Dit zou een ware feestdag zijn voor Sam.
Maar gelukkig beseft hij dat je van groenten eten gezond blijft en dat naar school gaan je slim maakt
en dat enkel computerspelletjes spelen niet zo’n goed idee is. Hihi.
Een verhaaltje voor het slapen gaan is gelukkig wel een alledaags doeding.

 

Lieke is vandaag een beetje belabberd opgestaan.
Een verstopte neus, een hoest veroorzaakt van doorlopende snottebellen, duwende kiezen en verhoogde temperatuur.
Die tanden telkens weer opnieuw. Wat hebben ze mijn dochter al last bezorgt.
Vorige week hebben we een bezoekje gebracht aan Kind&Gezin.
Ze meet nu 79cm en weegt een kleine 11kg.
De dokter vond haar maar een rare kwibus,
toen ze de stethoscoop tegen haar oren duwde en vervolgens begon te neuriën en te dansen.
Ze dacht een coole mp3-speler in handen te hebben.
Bij het krijgen van haar tweede spuit … werd het geneurie eerder een Afrikaanse kreet.
Lieke is ook echt wel flink. Behalve vooruit stappen, gaat ze nu ook achteruit of draait ze in het rond.
Bij elke muzikaal geluid begint ze te shaken of bij een ritmisch liedje waant ze zich op de dansvloer.
Zo grappig. Mama kan nog wel wat leren van haar talentvolle danseres.
Op éen of andere manier doet ze ons denken aan ET.
Vaak legt ze een dekentje of handdoek over haar hoofd en waggelt dan verder
zoals de alom bekende alien ook wel doet. Ze aapt ook alles na.
Zo heeft papa haar geleerd om Japans te groeten of zo worstelt ze als op tv.
Ook de dansjes van op MTV heeft ze in haar geheugen geprent. Griezelig hoe ze de dingen nadoet.

Binnenkort kan ons winterkindje eindelijk haar eerste stapjes in de tuin zetten.
Ik kan niet wachten op het zachte mooie lenteweer, om mijn dochter eens van het buiten te laten genieten.
Ontdekking buiten het huis, het zal weer allemaal zo aanlokkelijk zijn.

Het is alweer een tijdje geleden
dat ik hier als mama ben langs geweest
om wat krabbels neer te typen.
Mijn fototoestel lijkt niet meer te repareren
en de Kerstman is nog niet langs geweest...
dus pictures blijven even uit.
Eigenlijk jammer, want ze ontwikkelen zo snel.
Mijn dochterlief heeft het eerste levensjaar al voorbij gesprint
en mijn zoon neem de sprong naar het zesde...
Ze rijzen de hoogte ... 
mijn baby wordt peuter, mijn kleuter een groots kind.

Positieve kant aan een stuk toestel... mijn filmcamera werd terug boven gehaald.

Liekemieke werd een maand geleden één jaar.
Het kaarsje heeft Big Bro' uitgeblazen,
maar voor de rest voelt ze zich niet minder groot.
Ze hoort erbij en laat dit op tijd en stond hartelijk merken.
Kan ze er niet langs, dan loopt ze recht erdoor.
Een knie in je buik een vuist op je wang ... ze wilt en zal haar doel bereiken.
En wanneer je bij de zoveelste slag in je aangezicht je geduld lijkt te verliezen,
lacht ze eens haar grote tanden bloot ... inderdaad, geen mens kan boos op haar zijn.
Ook Sam heeft alle begrip voor zus' fanatieke gedrag: "Maar mama, het is nog maar een baby!".
Roept hij, als mama even op Lieke foetert.
Lieke weet nog niet dat slaan pijn doet, Lieke weet nog niet dat delen moet, Lieke moet nog alles leren!
En juist daarom mag Lieke lekker haar gangetje gaan van lieve Sam.

Naast haar agressieve geaardheid is onze dochter ook zeer warm en lief.
Een echte giechelkont die iedereen overlaad met knuffels.
Pakke-pakke-pakke-mij … dan is Lieke superblij.

 

Ondertussen stapt ze lustig de huiskamer rond. Of rent ze haar eigen bovenlichaam voorbij.
Ze vindt het heerlijk om alles vanaf een andere hoogte te kunnen aanschouwen.
“Aha, er ligt een lepel op tafel … en ik kan eraan!”
En zo is het prutsvermogen weer lekker groter geworden.
” Heerlijk, zo’n nieuwe wereld”, denkt ze.
… Of misschien toch niet,
wanneer ze een vinger tussen de lade duwt. Whaaaaaeeeeeeee.

Als papa muziek opzet begint ze enthousiast te gniffelen,
pakt ze het salontafeltje vast met beide handen,
om met haar kleine babyheupjes te shaken.
Als een echte langharige rocker zwiert ze haar kalig hoofd van links naar rechts
en met haar voetje stampt ze lustig op het ritme.
Yeah, I’m a real dance chick, hoor je haar hersentjes kraken.

Het lukt al aardig om met haar kleine handjes een toren te bouwen.
Maar het blokje in het juiste gaatje duwen, is toch nog net iets te ver gegrepen.
Waarom past die ster nu niet in dat rond gat. Dan maar wat harder stampen.
En Sam maar tonen en Sam maar leren hoe het lukken zal…
maar Lieke heeft al lang iets anders interessants gezien.

Haar kleine wijsvingertje gericht op haar doel,
haar fijne stemmetje op repeat “da, da, da, … da”. Ze heeft de gsm van mama in het visier.
Kunt u mij niet bereiken, dan heeft Li er wel aangezeten.
Dit is het favoriete speelgoed van dochterlief.
Een toestel voor volwassenen dat geluid en licht produceert.
Tevergeefs houdt ze deze aan haar oren, maar antwoord komt er niet.
Hoelang zal het nog duren voordat ze zelf een nummer intoetst?

Dit apparaatje dat mama voor haar verjaardag heeft gekregen kan nu ook foto’s vastleggen.
Dit gebied dat de gsm met elk gezinslid moet worden gedeeld. Want ook Sam is er verzot op.
Binnenkort oorkanker voor het gehele gezin?

 

Naast de levende wezens om haar heen te vermassacreren
en urenlang rondgeslingerd speelgoed te ontleden,
houdt ze er ook steevast van om haar knuffels te soigneren.
Urenlang zit ze met zo’n pop of beest in haar armen.
Dan probeert ze de speen van een papfles in één of andere opening te proppen
of geniet ze er gewoon van om aan het stof te friemelen.
“Slapen zonder enig knuffeldier”, staat niet in haar babywoordenboek.

 

Toch blijft broertje Sam haar beste vriend.
Samen monster spelen en tieren door het huis.
Samen rollebollen en met dekens tenten bouwen of als een trein door het huis stappen.
Sam stimuleert haar en supportert wild enthousiast bij elke nieuwe ontwikkeling.
Hij beschermt haar tegen gevaren en neemt het voor haar op als mama of papa durft te reclameren.
Wist je dat hij zelfs de enige is die spontaan een zoen van haar krijgt.
Dan roept hij trots: "Lieke ziet mij zo graag, want ze geeft mij altijd zoenen!".
En inderdaad, ze ziet hem zo graag. Ze zijn zo lief voor elkaar.

Weet je dat de Sint wel twee keer voor hem op bezoek kwam?
En dit omdat onze zoon zo voorbeeldig en flink is geweest.
De nacht van 6 december kwamen de pieten door de schouw
en later is de Sint in levende lijve nog eens gedag komen zeggen,
net voordat hij terug naar Spanje vertrok.

 

Krijgt u binnenkort een kerstkaart in de bus...
de kunstenaar ervan is de enige echte Sam Wolfs.
Als hij geen getallenteerd artistiek manneke is!

Maar kijk, ik moet de biografie van mijn kinderen even stopzetten,
want de tijd tikt verder en morgen is het weer werken geblazen.
Gelukkig nog maar één weekje te gaan.
Dan hebben we allen kerstverlof. Jihaaaa, ik kijk er al naar uit.

Marijke

Dag Allemaal.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Elke ontwikkeling van je kind is zo verbazingwekkend, en het lijkt alsof je al die bijzondere fases en stappen nooit zult vergeten.
Helaas is dit onwaar, en worden vele gebeurtenissen in het onderbewuste opgeslaan. Alsof ze zijn vergeten.
Maar wat altijd in ons geheugen zal staan gegrift... is het feit dat je een zeer bijzondere zoon bent.
Kwaliteiten, capaciteiten ... om u tegen te zeggen. Knap, lief, pienter ... een zeer speciaal kind waar je als ouder alleen maar trots op kunt zijn.

 

*sakketje: cassette

 

Niet lang meer
en ik mag mijn kroontje op.
Mama zal die wel voor mij maken.
Niet lang meer
en ik mag een eerste stukje taart.
Papa zal die wel voor me bakken.
Niet lang meer
en mijn eerste kaarsje brandt.
Grote broer zal wel voor me blazen. 
Niet lang meer
en ik maak mijn eerste wandeling.
Lieke zal wel zélf stappen...

De EERSTE stapjes maakte IK VANDAAG!!!!!

Mama was vandaag een beetje ontroerd...
want toen ze thuiskwam van haar werk,
hadden wij thuis heel groot nieuws.
Ik heb mijn eerste stapjes gezet.

 

Even later nam mama me in haar armen
om een flesje aan mij te geven.
Ze hield me dicht tegen haar aan
en fluisterde ...
blijf nog maar even die baby-Li.
De tijd tikt veel te snel.

 

Dag lieve lezertjes,

 

Kennen jullie mij nog?
Inderdaad, het is een hele tijd geleden
dat mijn wonderlijke evolutie werd neergetypt. 
Ondertussen ben ik alweer heel wat kilo's zwaarder en enkele cm'tjes langer.
Maar dit is eigenlijk het minst belangrijke aan mijn ontwikkeling.
Want hoe klein of hoe groot ik nu al ben gegroeid ...
mijn motorische ontwikkeling en spraakzaamheid overtreft alles.

 

Met mijn kleine bolle lichaampje kros ik mezelf vooruit.
Weliswaar nog niet als een volleerde tweevoeter...
maar vooruit raak ik wel.
Mijn knietjes en handjes hebben al heel wat gewicht verder moeten sjouwen.
Want nieuwsgierig als ik ben, wil ik alles zelfstandig ontdekken.
Niet alleen met mijn ogen. Ook mijn vingers en mondje moeten het hele levensgamma betasten.
Rechtendoor en hogerop... om dan met een grote plof de grond weer onder mijn voeten (of hoofdje) te voelen.
Zo staat mijn lichtbehaarde schedel helemaal volgeklad met builen, schrammen en blauwe plekken.
Ik zie er zo een artistiek en zeer levendig wezetje uit. Want er zit inderdaad wel heel wat "leven" in mij.

 

 

Ik kan ... :
zitten,
kruipen,
klimmen,
de trap op stappen,
eventjes rechtstaan op eigen krachten,
stappen via tafel, stoelen en ander houvast,

op handen en voeten staan en met mijn hoofd tussendoor mijn benen gluren,
als je bravo zegt, klap ik in mijn handen,
zwaaien als je weggaat,
draaien met mijn handen op muziek,
high-five doen met papa,
mijn ogen verstoppen achter een doekje en kiekeboe spelen,
met mijn hoofd neen schudden als ik genoeg heb of iets niet wil,
mijn handen naar je uitreiken om gepakt te worden,

dansen en meezingen (klanken) op muziek,
een "zoen" geven als je 'krijg ik een zoentje' vraagt.

in een boekje kijken met mama,
wijzen met mijn kleine wijsvinger,
piano spelen hihi,
drinken uit een beker en mijn klein flesje,
...

 

 

dada,
da (elk object),
aaite (aaike),
mama,
baba (papa),
della (poes alfa),

nee,

kom,

etje (vies),

 

mijn beste vriendjes zijn...:
Sammetje (doodknuffelen en achterna zitten en monstertje spelen en op een deken rollebollen ...),
Mama (de hele dag door ... mamamamamamamamamamamammamamamammamamamamamaamamaaa en aan de broekspijp hangen),
Papa (lekker aan zijn neus trekken en wildebras-spelletjes doen ...),
Mijn pop poppemieke en mijn pop Nina en alle andere knuffels om mee te slapen,
alfa de poes,

oma

 

 

om in het zand te spelen en in het gras en in water te spetteren ... mij lekker vuilmaken!
om in bad te zitten,
om wild te spelen met mijn beste vriendjes,
om gewoon te knuffelen en gepakt te worden,
om te dansen met mama en/of papa op muziek,

om het huis te ontdekken,
om in te gaan tegen "Neen LIEKE!"
De poes achterna hollen en stevig knuffelen,
om met controllers te spelen,

kiekeboe spelletjes spelen,
schommelen,

Ik vind het niet zo leuk ...:
dat ik kleertjes aan moet,
als er met mij een beetje te lang gewandeld wordt,
om te slapen als het dag is,
om in mijn park te zitten als mama en/of papa iets anders moeten doen en ik mag niet prutsen,

om stil te zitten in mijn eetstoel,
als vreemde mensen tegen me praten en ik ben beetje moe,
wanneer grote broer iets niet afgeeft dat mij toebehoort,

 

njam njam, heerlijk sabberen op stukjes banaan (ik kan wel een hele op),
alle soorten warme gerechtjes (als het maar lekker vochtig is)
croisant,
kaasjes,

meloen,

chocomoesj van papa,
ijscreme (vooral zo waterijs... sluuurp),
mijn melkje 's morgens en 's avonds,
... hmmm, eigenlijk alles (als ik er maar niet in verstik).

 

Voila, dit was Lieke in een notendop.
Helaas is het fototoestel stuk... en kan mama geen foto's meer trekken van haar kindertjes :(

Binnenkort brengt ons Sammetje een eigen verslagje uit over zijn leventje in ons gezin.
Tot dan!!!

Kiekeboe,

 

Hier ben ik weer... even rond en gezond maar dan een maandje ouder.
Niet Alleen het zitten biedt mij een mooi overzicht...
ik kan nu ook al aan het tafeltje staan of mij rechttrekken aan alles wat hoger is dan de grond.
Soms probeer ik uit eigen krachten op twee beentjes te staan. Maar dat zal nog even oefenen zijn.
Ik kruip nu heerlijk overal naartoe... als mama & papa mij het gunnen natuurlijk.
Want het zijn twee zorgenwezentjes die schrik hebben
dat ik in één of ander spulletje zal stikken.
En gelijk hebben ze,
ik steek elk dood en levend object in mijn mondje.
Wat lijkt de wereld toch lekker.
Blokjes, popjes ... tot stofjes en blaadjes.
Alles wil ik smullen ... maar van een brokje in mijn patatten moet ik wurgen.
Behalve tomaat, wortel en maïs ... is alles maar een beetje vies.
Geduldig wacht ik elke lepel af om dan bij elke hap te rillen en te spuwen. Bweekes.
Oma geeft tips... doe er wat suiker bij.
Hmmmm misschien, als ik lang genoeg volhoud zal mama het principe doorbreken
en een lepeltje lekkerbekkezoetigheid erdoor mengen...
zodat ik eindelijk ook eens iets anders eet dan oranje smurrie en een flesje melk.
Inderdaad ik ben een moeilijk etertje... als het op gezonde voeding aankomt.
Ook de borst wil ik niet meer.
Beetje teveel mijn nieuwe tandjes in mama haar vlees gezet en het ai-geroep kon ik niet meer aanhoren.
De flesjes gieten vlot naar binnen. Smikkel'smorgens smikkel'savonds en ook de fruitpap kan mijn bekoren.
Als het maar geen groentjes zijn. Ondanks mijn vegi-fobie groei ik flink en kom ik dikke kilo's bij.
Gisteren hebben twee lelijke madammen mij gewogen en gemeten. Ze zeiden dat ik precies een molletje was.
Phoeh. De dokter heeft het goed gemaakt door te melden dat ik een mooie, brave baby ben.
Ik ben met mijn acht maand jong, 73cm lang en ik weeg nu 9280 grammetjes. Een flinke meid he, dat ik ben.
Die vele grammetjes heb ik goed nodig om veel te kunnen bewegen.
Ik kan geen minuut stil zitten en wil alles verkennen. Zoveel te ontdekken. Ik ben zo nieuwsgierig en leergierig.
Mama, papa & Sammetje zijn echt trots op mij.
Constant wordt er in mijn buurt geroepen... "moet dat zien, moet dat zien". Hihi.
En als mijn lichaampje even tot rust komt, heb ik zin in praten. Dajdajnehnehbabanjanja.
Mama wil ik niet zeggen. Maar als ze lang genoeg volhouden doe ik wel even mijn best om "papa" na te kreten.
BABABABA...
Ik zwaai nu ook met mijn handje. Maar eerder omdat het een leuke beweging is.
De betekenis ervan is me nog even ontgaan.
Ik vind het ook leuk om met mijn neefjes te spelen.
Aramis vindt mij wel grappig... hij wilt een zusje zoals ik. Lief he.
Fenriz vindt mij wel een beetje te wild. Maar hij is heel erg vergevingsgezind.
Als ik zijn tuut uit zijn mond trek om er eens van te proeven, dan neemt hij gewoon de andere.
Oma zegt dat ik een heksje ben. Maar dan wel een lieve.
Ik heb wel een stoer karaktertje.
Mijn knuffeltjes zijn ware pletaanvallen, mijn aaikes lijken wel doodsslagen.
En mijn zoenen laten een gebitsafdruk na. (welliswaar een twee-tandengebit) 
Ik heb mijn krachten helemaal nog niet onder controle. Maar het is allemaal lief bedoeld hoor. hihi.
Ondertussen ben ik de blijtbaby helemaal ontgroeid.
Ik trek nu meestal gekkebekken.
En als het mijn zin niet is maak ik dit meestal duidelijk met een geheel aan samengesmolten klanken.
Dan bal ik mijn vuistjes, trek mijn neus op en tuit mijn lippen op elkaar.
Een echte felle boerendochter die mama maar prinses blijft noemen.
Muziek boeit mij nu ook. Evita ... daar luister ik heel graag naar.
Die madam heeft een schoon stem en dan zing ik de klanken mee. Misschien word ik later ook zangeres.

Mijn mama gaat nu al een tijdje gaan werken.
Het is hier best plezant met papa en sammetje alleen...
maar als mama thuis komt word ik helemaal wild.
Dan ben ik zo blij dat ik bijna in mama haar velletje kruip.
En dan mag mama mij even niet meer loslaten.

Eigenlijk zou ik nog heel veel kunnen vertellen over mijn leventje.
Maar nu moet ik flink slapen, want morgen is het mooi weer.
Dan ga ik met mijn broertje in het zwembad spelen
en mijn twee nieuwe neefjes eens gaan bezoeken.
Ezra & Elias zijn geboren, maar we hebben ze nog altijd niet kunnen zien.

Slaap zacht, droom zoet.

Onze grote stoere knaap KAN FIETSEN.
Mama en papa hebben zelfs niet met een stok moeten zeulen...
Hij heeft het helemaal alleen geleerd. Wat een kaddee, die grote broer.
We zijn zo trots op jou. Je bent een flinke doorzetter. Een echte waaghals.
Jaja, onze zoon is absoluut niet meer dat kleine ventje.
Als hij zo zijn tandjes zelf staat te poetsen of een boterham probeert te smeren ...
zo zelfstandig!

En om al die veranderingen nog wat zichtbaarder te maken,
heeft één van die kleine witte pareltjes uit zijn mond
plaats gemaakt voor een grote-mens-tand.
Nu hij op zijn nieuwe school zit, gaat hij terug heel graag.
Hij laat zich alleen een beetje te vaak doen door kleine agressieve bastards.
Opkomen voor jezelf Sampiewampie... mama en papa zijn er niet altijd.
En tot mama's genoegen brengt hij nu prachtige tekeningen mee.
Sam is dé nieuwe Picasso. Wat een tekenaar.
Daarnaast is hij nog eens een hele lieve broer. Zo zorgzaam voor zijn zus.
En wanneer haar woede even uit de hand loopt,
voert hij allerlei shows op om die kleine driftkikker te troosten.
zo lief, zo grappig, zo flink. Je bent een zoon uit de duizend.

 

En ook Liekepoppemieke zit niet stil. Zowel figuurlijk als letterlijk.
De kleine malse kwiek zit nu flink op haar poep, rugje recht of naar voren geboggeld...
helemaal klaar om al het speelgoed ten aanval te gaan.
En als het niet binnen "mond"bereik ligt, dan kruipt ze er wel heen.
Nou ja kruipen. Het lijkt eerder een oversizede rups die over de vloer glijdt.
Poep in de lucht, armen gestrekt en voortduwen op de voeten. Grappig gezicht.
Hoewel, ik moet niet ontkennen dat ze aardig als een echte kruiper begint te ontpoppen.
Rechtstaan of rondhuppelen als grote broer, spreekt haar ook wel aan.
Alleen is haar kleine smuffenlichaampje hier nog niet helemaal voor geschikt.
Bij het opduwen ... raakt haar neus veel te vaak de grond of de spijlen van haar park.
Met als toetje een mooi concert. WHEEEEEEEEEEEAAAAAAAAAAAAAAAh.
Een fel karaktertje hoor, deze madam.
Als je haar in de weg staat, mept ze je aan de kant.
Geef je haar niet wat ze verlangt, dan schakelt ze de stembanden in.
Onvermoeibaar, krachtig en doelgericht. Maar oh zo'n schattebout.
Haar gevoel voor humor ontbloot twee scherpe tandjes ...
een aanstekelijke lach dat je graag stimuleert.

 

Jaja, kindjes. Geen tijd meer voor persoonlijke interesses of om met je partner eens uit eten te gaan.
Maar de tijd vliegt, ze veranderen zo gauw.
Een evolutie die je niet wilt missen en waar je het leven maar al te graag om laat draaien.
En papa... als we oud zijn kunnen we nog ons nog altijd naar de bar sjouwen.

---

Onze grote stoere zoon heeft alweer maar eens bewezen hoe wonderbaarlijk flink hij is.

Na de Paasvakantie is hij veranderd van school,
heeft vriendjes en gewoonten moeten inruilen voor iets totaal anders.
Maar daar valt niets aan op te merken.
Hij huppelt naar school, op de speelplaats en stelt het ook goed in de klas.
Alsof hij daar altijd schoolliep, hij lijkt zich volledig thuis te voelen.
Meer nog, hij gaat nu terug heel graag en
vertelt wild enthousiast over uitstapjes die hij nog gaat maken met juffrouw Ann.
Mama en papa zijn volledig gerustgesteld. We lijken de juiste keuze te hebben gemaakt.

---

 

 

 

 

 

mijn lichaam
mijn hoofd
mijn ik

 

schreeuwt soms
naar

adem...
ruimte...
tijd voor mezelf...

"nou even iets anders!"

Plots

geheel onaangekondigd
klopt dit moment even aan

 

denkt

mijn lichaam
mijn hoofd
mijn ik

 

 

adem...
ruimte...
tijd voor mezelf...

of in één woord: "mijn°bEngeltjes"

---

 

- groentenpap op 27 februari 2007. (15 weken)

Onze kleine bolle meid kreeg een andere middagmaal dan gewoonlijk voorgeschoteld.
Moedermelk maakt plaats voor een wortelpatattensmikkelpapje...
Met opengesperde ogen en een dichtgeknepen mondje, gaapt ze het oranje goedje op de blauwe lepel aan.
"Wat wilt mamsie mij nu weer laten ontdekken", hoor ik haar hersenen kraken.
Als mama gelijk een dubbele randdebiel   "mondje open AAAaaaaaAAAA"   zit voor te doen, dan vindt Lieke het spelletje wel leuk.
Een glimlach versiert haar gehele gezichtje, maar het poortje blijft gesloten. Mond nog steeds niet open.
En dan ineens ... de geur heeft het hongerige monster in onze dochter laten ontwaken... de zuigreflex komt tot stand, haar hoofd wiebelt naar alle kanten en de lippen zeggen ... AaaaaaAAAA... Mama gaat ten aanval, de lepel wordt welliswaar naar binnengeraced.
Eerste hap is binnen en ... het lijkt haar wel te smaken.
Ze zuigt, ze spuwt, ze slikt, ze eet voor de eerste keer haar lekkere groentenpap. 
Maar na een een aantal hapjes houdt ze het voor bekeken... "doorspoelen met moedermelk", krijst ze...
Als dessert mag ze nog even bij trotse en ontroerde mama liggen. Wat word je toch snel groot kleintje.

 

 

 

Grote broer bracht een pakje mee van school. Zo eentje om nooit te vergeten.
"Ja Dixie had het ook gekregen... en mocht daarom vroeger naar huis.", vermeldt Sam over zijn klasgenootje. 
Ze noemen het "de griep".
Inderdaad... niet alleen Sam die als eerste sneuvelde ... maar ook mama, papa EN LI mochten eraan geloven.
De kamertemperatuur rijsde de hoogte in, zakdoeken werden uitgehaald en maar kuchen, hoesten, slijmen en koortsen.
Gezellig is wel anders.

Mààr... de Krokusvakantie is gestart en we zijn met zijn allen zo goed als herrezen.
De ziektekiemen sluimeren nog op een heel laag pitje door onze lichamen...
maar we voelen ons ZOVEEL beter. En daar zijn we allen heel gelukkig om.
Nu genieten van het weekje vakantie samen... we wensen enkel nog een beetje zon en warmte.

 

Het spelen
Liekemieke houdt ervan om op haar beide beentjes helemaal recht te staan.
Met volle macht duwt ze zich omhoog en toont aan grote broer hoe flink ze al kan staan.
Alle vingertjes wit getrokken... rondom de grotere vingertjes van papa.
Een trotse smile versiert dan geheel haar snuitje. Echt een grappig gezicht.

Ze kan nu ook al wat langer in haar relax "relaxen". Bestuderend hoe haar handen en voeten eruit zien.
Kijkend wat de anderen rondom haar aan het verwezenlijken zijn. Of snuffelend en snoezelend aan een knuffeltje.
Het park lijkt haar ondertussen ook te bekoren.
Chilly naar buiten kijkend door de spijlen, pampelend aan zachte omliggenden... om zo dan even in te doezelen.
Een hele verademing dat ze dit even kan... nu hoeft grote broer niet meer met ongestreken kleertjes naar school. Hihi.

Li is heel erg verzot op grote broer. Als hij in de buurt is, maar geen aandacht aan haar schenkt,
dan zal hij het wel geweten hebben. "U-U-Eeeh!", roept ze luid. 
Jaja, Sam...
ga toch maar even naar je zusje kijken. Grote broer draait zich om... en zus moet dan lekker lachen.
Ze heeft een willetje... en haar zin zal ze krijgen.
Ook gekriebeld worden, vindt ze heerlijk.
Hoewel haar schateren meer op een gekrijs van één of andere vogel lijkt... is het enorm aanstekelijk.

Het slapen

Ons poppemieke sliep heel gauw door 's nachts. Zeker voor een borstvoedingskindje.
Maar dit heeft ze ondertussen afgeleerd.
Mama mag nu enkele keertjes per nacht het bed weer uit om de kleine fretter te voeden.
Dit is even vloeken bij het ontwaken,
maar wanneer de kleine spruit mama's ogen heeft betoverd met haar grote blauwe kijkers...
en haar gekirrekir heeft laten weerklinken... dan wordt het nachtelijk leven gewoonweg prachtig.

Op stap
Het concept 'dada' heeft ze nog niet helemaal door.
Wanneer haar armpjes door het jasje worden gemurwd, schiet lieke in briesstand.
En een stem heeft ze.
Je kan er helemaal niets meer tussen krijgen.
Grote broer stopt zijn twee wijsvingers in zijn oren ...
totdat het monster in haar mobiel is geplaceerd.
Wanneer Sam zijn zus' kar vooruit duwt, realiseert ze zich alweer dat wandelen best wel fijn is.
Zeker met Sam achter het stuur... is de tocht een waar avontuur (PAS OP VOOR DIE PAAL!! :p)

Het Bad
Elke avond voor het slapen gaan... gaat ons lieke in bad.
Met of zonder zeep... een ritueel dat onmisbaar is om 's avonds in slaap te kunnen vallen
Het wassen gaat nog steeds heel vaak gepaard met krijsen...
Maar als mama en broer het "liekemieke-in-bad-spetterspetterspat-en-Sam-die-wordt-nat-" lied zingen...
verschijnt de smile alweer op haar smoeltje. Sam druipt dan af naar zijn eigen bad...
en Li valt na haar massageke enkele uurtjes lekker in slaap.

 

het sociaal vermogen
Aan haar sociaal vermogen moet nog wat worden gewerkt.
Als "vreemden" zich over haar heenbuigen en haar met lieflijke woordjes bekogelen,
trekt ze een echte truttemie-pruillip.
Of begint ze zelfs gewoon ontroostbaar te huilen.

het voeden

Lieke wordt nog steeds "op aanvraag" gevoed.
Eventjes haar lippen tuiten en Lieke krijgt haar voedsel voorgeschoteld. En dat zo een achtmaal per dag.
Als de avond valt zou Liekemieke alleen maar bij mama willen liggen...
drinken drinken lekker knus op het gemakje... enkele uurtjes aan een stuk.
Maar na een groot uur vindt mama het wel knus genoeg geweest.
Haar bolle wangen, dikke kuiten en overvolle buik liegen er niet om... ondervoed is ze zeker niet.
Heel leuk vind ik de borstvoeding nog steeds niet. Het heeft zo zijn voordelen... en zo zijn nadelen.
Ik zal het niet onder stoelen of banken steken... het fruit/groentenpapjes-tijdsperk zal voor mij een kleine verlossing zijn.
Misschien zal ik de borstvoeding nog missen.... heel misschien. Maar ik vermoed van niet. Hihi